09 November 2012

no.33


به ریه‌هایت یاد بده نفس کوتاه بکشند، تا زمانی‌که پا بر قله‌های بلند می‌نهی و باید در طوفان دم زنی، با شادی بسیار گسترش یابند.
 بیندیش، کار کن، بنویس، آستین‌هایت را تا شانه بالا زن و مرمرت را بتراش؛ مانند کارگر خوبی که هرگز سربرنمی‌گرداند، عرق می‌ریزد و
 زحمت می‌کشد و لبخند می‌زند...تنها راه حذر از ناشادی محصور کردن خویش است به هنر، و جا ندادن به هرچه که دیگر. و
و (از نامه‌های فلوبر- ترجمه ابراهیم گلستان، ماهنامه صدف، شماره 10، شهریور37)  و